برای گفتن من شعر هم به گل مانده

                   نمانده عمری و صدها سخن به دل مانده

                        صدا که مرهم فریاد بود زخم مرا

                      به پیش غم عظیم دلم خجل مانده

                  از دست عزیزان چه بگویم گله ای نیست

                گر هم گله ای هست دگر حوصله ای نیست

                   سرگرم به خود زخم زدن در همه عمرم

               هر لحظه جز این دست مرا مشغله ای نیست

                      دیریست که از خانه خرابان جهانم

                  بر سقف فرو ریخته ام چلچله ای نیست

                        در حسرت دیدار تو آواره ترینم

                 هر چند که تا منزل تو فاصله ای نیست.