| تبليغات | X |
|
دهانت را می بویم مبادا گفته باشی دو ستت دارم , دلت را می پویم مبادا شعله ای در ان نهان باشد
|
 |
 |
||||
|
شنیدم که بر لحن خنیاگری به رقص اندر آمد پری پیکری ز دل های شوریده پیرامنش گرفت آتش شمع در دامنش پراکنده خاطر شد و دردناک یکی گفتش از دوستداران چه باک ترا آتش ای دوست دامن بسوخت مرا خود به یکباره خرمن بسوخت اگر یاری از خویشتن دم مزن که شرک است با یار و با خویشتن.
+
نوشته شده در جمعه بیست و دوم آذر 1387ساعت 19:8 توسط "احمد و نفس"
|
|
|||||
|
|||||
 |
 |
||||
در این وبلاگ از بعضی از نوشته های خودم نیز استفاده کردم. و همه این مطالب را به فصل جدید زندگیم تقدیم میکنم. شاعر نیم وشعر ندانم که چه باشد/ من مرثیه سرای دل دیوانه خویشم. ----------------------------------------------------------------------------- برای دیدن همه مطالب سری هم به آرشیو آن بزنید. نوشته های پیشین آبان 1388 خرداد 1388 فروردین 1388 اسفند 1387 آذر 1387 مهر 1387 تیر 1387 اردیبهشت 1387 بهمن 1386 آذر 1386 آبان 1386 مهر 1386 شهریور 1386 مرداد 1386 تیر 1386 خرداد 1386 اردیبهشت 1386 فروردین 1386 آرشیو موضوعی اب واتش اتش پیوندها مارال قدرت فکر ونگرش برف وباران تصویر عاشق تنها سکوت در خلوت تنهایی عشق اسمونی اموزش زبان هندی وانگلیسی تنهایی دختر ایران زمین فریبا خلوت سرای شنگول #با حال# مهران دوستانه |
|||||
|
|||||
