X
تبلیغات
آب و آتش
دهانت را می بویم مبادا گفته باشی دو ستت دارم , دلت را می پویم مبادا شعله ای در ان نهان باشد
         سلام دوستای گلم

   تولد هشتمین اختر تابناک امامت و ولایت شاه خراسان

    بر همه شما و شیعیان جهان مبارک باد.

 

       تو مرا می فهمی

       من تو را می خوانم

  و همین ساده ترین قصه یک انسان است

       تو مرا می خوانی

      من تو را ناب ترین شعر زمان می دانم

             و تو هم می دانی

        تا ابد در دل من می مانی...

 

+ نوشته شده در  جمعه هشتم آبان 1388ساعت 23:52  توسط "احمد و نفس"  | 

 

        تا که بودیم   نبودیم کسی

     کشت ما را غم بی همنفسی

       تا که رفتیم همه یار شدند

      خفته ایم و همه بیدار شدند

       قدر آیینه بدانیم چو هست

    نه در آن وقت که اقبال شکست

 

+ نوشته شده در  یکشنبه هفدهم خرداد 1388ساعت 1:23  توسط "احمد و نفس"  | 

 

   سلام دوستای من

البته با کلی تاخیر این عید باستانی رو به شما تبریک میگم. امیدوارم سال خوبی پیش رو داشته باشین.

جای همتون خالی تو تعطیلات از تخت جمشید و پاسارگاد گرفته تا باغ فین و سی و سه پل و... دیدن کردیم.

 

 

 نوبهارست در آن کوش که خوشدل باشی

                                                که بسی گل بدمد باز تو در گل باشی

  من نگویم که کنون با که نشین و چه بنوش

                                          که تو خود دانی اگر زیرک و عاقل باشی

  چنگ در پرده همی میدهدت پند ولی

                                                وعظت آنگاه کند سود که قابل باشی

  در چمن هر ورقی دفتر حالی دگر است

                                              حیف باشد که ز کار همه غافل باشی

  نقد عمرت ببرد غصه دنیا به گزاف

                                           گر شب وروز درین قصه مشکل باشی

  گر چه راهیست پر از بیم ز ما تا بر دوست

                                               رفتن آسان بود ار واقف منزل باشی

  حافظا گر مدد از بخت بلندت باشد

                                                  صید آن شاهد مطبوع شمایل باشی

 نوبهارست در آن کوش که خوشدل باشی

                                               که بسی گل بدمد باز تو در گل باشی

  من نگویم که کنون با که نشین و چه بنوش

                                          که تو خود دانی اگر زیرک و عاقل باشی

  چنگ در پرده همی میدهدت پند ولی

                                               وعظت آنگاه کند سود که قابل باشی

  در چمن هر ورقی دفتر حالی دگر است

                                             حیف باشد که ز کار همه غافل باشی

  نقد عمرت ببرد غصه دنیا به گزاف

                                          گر شب وروز درین قصه مشکل باشی

  گر چه راهیست پر از بیم ز ما تا بر دوست

                                             رفتن آسان بود ار واقف منزل باشی

  حافظا گر مدد از بخت بلندت باشد

                                              صید آن شاهد مطبوع شمایل باشی.

 

+ نوشته شده در  جمعه چهاردهم فروردین 1388ساعت 19:15  توسط "احمد و نفس"  | 

 

      یکی تشنه می گفت و جان می سپرد

                                  خنک نیکبختی که در آب مرد

      بدو گفت تا بالغی کای عجب

                                 چو مردی چه سیراب و چه خشک لب

      بگفتا نه آخر دهان تر کنم

                                 که تا جان شیرینش در سر کنم

      فتد تشنه در آبدان عمیق

                                 که داند که سیراب می رد غریق

      اگر عاشقی دامن او بگیر

                           وگر گویدت جان بده گو بگیر

       بهشت تن آسایی آنگه خوری

                                 که بر دوزخ نیستی بگذری

       دل تخم کاران بود رنج کش

                                  چو خرمن بر آید بخسبد خوش

       درین مجلس آن کس به کامی رسید

                            که در دور آخر به جامی رسید.

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه هشتم اسفند 1387ساعت 15:33  توسط "احمد و نفس"  | 

 

   شنیدم که بر لحن خنیاگری

                      به رقص اندر آمد پری پیکری

   ز دل های شوریده پیرامنش

                      گرفت آتش شمع در دامنش

   پراکنده خاطر شد و دردناک

                     یکی گفتش از دوستداران چه باک

   ترا آتش ای دوست دامن بسوخت

                     مرا خود به یکباره خرمن بسوخت

   اگر یاری از خویشتن دم مزن

                     که شرک است با یار و با خویشتن.

+ نوشته شده در  جمعه بیست و دوم آذر 1387ساعت 19:8  توسط "احمد و نفس"  | 

 

سلام دوستای گلم

من از امروز بیست و ششمین سال زندگیمو تجربه میکنم.

جاتون خالی امشب جشن تولدمه. کیک واسه همتون کنار میزارم.

به مناسبت تولدم  عزیزم این مطلب خوشگل رو برام نوشته : 

  توی پاییز میای و پاییز بهار میشه

  لحظه تولدت پنجره بیقرار میشه

  عطر نفس های تو

  بهترین انگیزه زنده موندن من است

   تنها دل ساده ایست سرمایه من

   آن هم شب میلاد تو تقدیم تو باد.

 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و نهم مهر 1387ساعت 14:11  توسط "احمد و نفس"  | 

 

             من برایت زنده ام

              ای امید زندگی

            با تو من خواهم ماند

           با تو   شاد خواهم بود

            من در این دنیای پاک

                بی تو هیچم

            بی تو مانند بیابان

            طاقت ماندن ندارم

             با تو مانند بهارم

              گر بیایی لاله زارم. 

+ نوشته شده در  پنجشنبه هجدهم مهر 1387ساعت 20:9  توسط "احمد و نفس"  | 

 

                   سلام به دوستای گلم

                   عید سعید فطر 

         بر شما و تمام  مومنین این گیتی زیبا

                      تبریک و تهنیت باد.

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه دهم مهر 1387ساعت 10:26  توسط "احمد و نفس"  | 

 

                                                                                                        

 زیر این گنبد نیلی          زیر این چرخ کبود

 توی یک صحرای دور    یه برج پیر و کهنه بود

 یه روزی زیر هجوم وحشی بارون و باد

 از افق کبوتری تا برج کهنه پر گشود

 برج تنها سرپناه خستگی شد

 مهربونیش مرحم شکستگی شد

 اما این حادثه برج و کبوتر

 مثل یک فاجعه دلبستگی شد

 اول قصه مونو  تو میدونی  تو میدونستی

 من نمیتونم برم  تو میتونی  تو میتونستی.

 باد و بارون که تموم شد اون پرنده پر کشید

 التماس و اشتیاق رو ته چشم برج ندید

 عمر بارون عمر خوشبختی برج کهنه بود

 بعد از اون حتی تو خواب هم اون پرنده رو ندید

 ای پرنده من ای مسافر من

 من همون پوسیده تنها نشینم

 هجرت تو هر چه بود معراج تو بود

 اما من اسیر مرداب زمینم

 راز پرواز رو فقط  تو میدونی  تو میدونستی

 من نمیتونم برم  تو میتونی  تو میتونستی

 آخر قصه مونو   تو میدونی   تو میدونستی.

 

 

+ نوشته شده در  جمعه چهاردهم تیر 1387ساعت 23:7  توسط "احمد و نفس"  | 

سلام دوستای من

این قطعه ای از عزیز ترین فرد زندگیمه که برام نوشته :

 

ای زیبای من

                من به تو می اندیشم

                  به تو و عشق تو

به اعماق نگاهت

                به لطافت صدایت

                به امواج موهایت

ای زیباترینم

                    من به زیبایی تو

         و به سیاهی چشمانت می اندیشم

بهترین من بدان تا هنگام مرگ به تو می اندیشم.

 

 

+ نوشته شده در  جمعه بیستم اردیبهشت 1387ساعت 13:2  توسط "احمد و نفس"  | 

 

 

 سلام دوستان

امروز بعد از دو ماه اومدم تو وبلاگم .

از نظرات همتون سپاسگزارم.

     مراقب افکارت باش که گفتارت می شود

     مراقب گفتارت باش که رفتارت می شود

      مراقب رفتارت باش که عادتت می شود

    مراقب عادتت باش که شخصیتت می شود

 مراقب شخصیتت باش که سرنوشتت می شود.

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه چهارم اردیبهشت 1387ساعت 16:18  توسط "احمد و نفس"  | 

 

     گریه های شبانه من

     ارزانی نگاه های عاشقانه تو باد

     از امروز تا فردا و فرداها

     باز هم من هر روز

     روی جاده های مه گرفته انتظار

     به انتظار تو خواهم نشست

     میدانم که روزی تو باز می آیی

                تا آن روز

        ای سبز ترین خاطره من

   چشمانم را به احترامت نخواهم بست.

                  

+ نوشته شده در  دوشنبه پانزدهم بهمن 1386ساعت 23:19  توسط "احمد و نفس"  | 

 

سلام دوستان عزیز.

از اظهار لطف همتون سپاس گذارم.

 عید قربان وشب یلدا رو به همه دوستای گلم تبریک میگم.

امیدوارم مثل شب یلدا عمر دراز و با برکتی داشته باشید.

 

ما رو باش رو چه درختی اسممونو جا میزاریم       ما رو باش

قسمتی جز اون دو چشم نا مسلمون که نداریم    ما رو باش

 به هوا داری تو شیشه میخونه رو با سنگ شکستیم  نارفیق

سنگ و شیشه اگه دشمن  من و تو که موندگاریم  ما رو باش

تشنه موندیم و مشت آب نا اهل رو نخواستیم سر ظهر

چون میخواستیم واسه حجلمون خورشید رو بیاریم  ما رو باش

چشم خشکیده داره به ناودون کوچه حسادت میکنه

ما به این بغض سمج گفته بودیم ابر بهاریم     ما رو باش

غزل کوچه ما قلندران پیر و عاشق که اینه

ما که سواریم  فکر تازه عاشق پیاده باش

                ما رو باش    اینها رو باش.

 

 

+ نوشته شده در  جمعه سی ام آذر 1386ساعت 15:0  توسط "احمد و نفس"  | 

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه هشتم آذر 1386ساعت 18:58  توسط "احمد و نفس"  | 

 

  دوستت میدارم و بیهوده پنهان میکنم

                                                     خلق میدانند و من انکار ایشان میکنم

  عشق بی هنگام من تا از گریبان سر کشید

                                                      از غم رسوا شدن سر در گریبان میکنم

  دست عشقت بند زرین زد به پایم این زمان

                                                     کاین سیه کاری به موی نقره افشان میکنم

  سینه پر حسرت و سیمای خندانم ببین

                                                      زیر چتر نسترن آتش فروزان میکنم

  دیده بر هم مینهم تا بسته ماند سر عشق

                                                       این حباب ساده را سرپوش طوفان میکنم

  این من و این دامن و این مستی آغوش تو

                                                       تا چه مستوری من آلوده دامان میکنم

  دست و پا گم کرده و آشفته می مانم به جای

                                                       نعمت وصل تو را اینگونه کفران میکنم

  ای شگرف ای ژرف ای پر شور ای دریای عشق

                                                       در وجودت خویش را چون قطره ویران میکنم

   تا چراغانی کنم راه تو را هر شامگاه

                                                      اشک شوقی نو به نو آویز مژگان میکنم

   زان نگاه کهربایی چاره فرمان بردن است

                                                      هر چه میخواهی بگو آن میکنم آن میکنم. 

 

  

+ نوشته شده در  شنبه پنجم آبان 1386ساعت 21:35  توسط "احمد و نفس"  | 

 

   سلام دوستان عزیز.

   نماز و روزه هاتون قبول.

      عید رمضان آمد و ماه رمضان رفت

                                 صد شکر که این آمد و صد حیف که آن رفت

 

 

+ نوشته شده در  جمعه بیستم مهر 1386ساعت 17:16  توسط "احمد و نفس"  | 

 

سلام دوستان عزیز. عبادت هاتون قبول درگاه حق باشه.

 چند وقتیه که به علت مشغله های زیاد کمتر وقت میکنم که سری به وبلاگ بزنم.

امروز میخوام  یه ریتم امیدوارتری به شعرم بدم.

 

ای عشق جوانه کن بهار است

                                    هر شاخ کهن جوانه دار است

شد غرق شکوفه سیب و دل نیز

                                   حوای همیشه بیقرار است

سر سبزی نیم لحظه من

                                   سبزینه هفت سبزه زار است

ای عشق شکفتنم بیاموز

                                   دل غنچه باغ انتظار است

بیهوده مگوی کیست معشوق

                                   او چشم و چراغ روزگار است

شهر تن و شهر جان ما را 

                                   بسپار به او که شهریار است

تا دیده بر او فتاد کاین کیست

                                   دل گفت که یار یار یار است

ای عشق بدین مجال کوتاه

                                   زین بیش مرا چه اعتبار است

برخیز و کمند خود رها کن

                                  دریاب که آخرین شکار است

ای عشق بسوز هستیم را

                                  با یک نگهش که شعله وار است

خاکستر من به راه او ریز

                                  بر گوی که بر منش گذار است

بر گو که به دولت قدمهات

                                  از منت هر چه هست وارست.      

+ نوشته شده در  سه شنبه سوم مهر 1386ساعت 14:52  توسط "احمد و نفس"  | 

 

 

        خداوندا نمی دانم پس از مرگم چه خواهم شد

 نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

       ولی بسیار مشتاقم از خاک گلویم سوتکی سازد

   گلویم سوتکی باشد به دست کودکی گستاخ و بازیگوش

    که او هر دم دم گرم خودش را در گلویم سخت بفشارد

                 و آشفته سازد خواب خفتگان را

        تا بدین سان بشکنم در خود سکوت مرگبارم را.

 

+ نوشته شده در  شنبه سوم شهریور 1386ساعت 23:16  توسط "احمد و نفس"  | 

سلام دوستان عزیز.

چند وقتیه که به دلیل مشغله های شخصی نتونستم پشت کامپیوتر بشینم.

از اظهار نظرهاتون سپاسگزارم.ببخشید اگه به شما سر نزدم.

این هم یه شعر که چند ماهی دنبال شاعرش میگردم اما پیداش نمیکنم:

 

آسمان امشب به حالم گریه کن   

                                         روح تبدار مرا پاشویه کن

آتش افکند عاشقی بر حاصلم  

                                         گریه کن بر مجلس ختم دلم

گریه کن بر من که روحم تیر خورد 

                                         سایه احساس من شمشیر خورد

شوخ چشمی بی شکیبم کرده است  

                                          با خودم حتی غریبم کرده است

شوخ چشم است ودلم در چنگ اوست 

                                          هرچه هست ازچشم پرنیرنگ اوست

آه آن بلا آن درد سینه سوز  

                                           از کجا آمد نمی دانم هنوز

شاید از نهتوی جنگل های راز

                                           شاید از پشت کپرهای نیاز

او که با آینه ها فانوس بود   

                                           چشم او یک کاسه اقیانوس بود

آمد و بر پشت بامم پر کشید  

                                            از سر پرچین قلبم سر کشید

آمد و زود از سر نعشم گذشت 

                                             بی وفا سیلی خورم کرد و گذشت

آمد و بر پشت پایش گم شدم  

                                             از جنون ورد لب مردم شدم

رفت و طاق عشق من آوار شد

                                             رفت و منصور دلم بر دار شد

رفت و کوه طاقتم را باد برد    

                                             یوسف امید من در چاه مرد

این هم از یک عمر مستی کردنم  

                                             باز هم شبنم پرستی کردنم

ای دل شوریده مستی می کنی؟

                                             باز هم شبنم پرستی می کنی؟

رام هر کس کی شود اهوی دشت 

                                              ای دل بیچاره دیدی بر نگشت

من که گفتم این پرستو رفتنیست

                                              من که گفتم این بهار افسردنیست

من که گفتم ای دل بی بندوبار  

                                              عشق یعنی رنج یعنی انتحار

عشق خونت را دواتت می کند

                                              شاه باشی عشق ماتت میکند

آه عجب کاری به دستم داد دل 

                                             هم شکست وهم شکستم داددل.

   

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه دهم مرداد 1386ساعت 0:22  توسط "احمد و نفس"  | 

 

                  عشق با روح شقایق زیباست

                عشق با حسرت عاشق زیباست

                  عشق با نبض دقایق زیباست

                  عشق با زهر حقایق زیباست

              عشق با .....

                      در حسرت دیدار تو بودن زیباست.


      عشق فراموش کردن نیست بلکه بخشیدن است

       عشق گوش دادن نیست بلکه درک کردن است

        عشق دیدن نیست بلکه احساس کردن است

   عشق جا زدن نیست بلکه صبر کردن وادامه دادن است.


تو را گم کرده ام وحالا لحظه های من گرفتار سکوتی سرد و سنگینند

وچشمانم که تا دیروز به عشقت می درخشیدند

                                                           نمی دانی چه غمگینند!


یه نصیحت:

   هرگز به دنبال کسی نباشید که بتوانید با اون زندگی کنید

   به دنبال کسی باشید که نتوانید بدون اون زندگی کنید....

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و یکم تیر 1386ساعت 22:48  توسط "احمد و نفس"  | 

                 

                      یک شب از گل همیشه بهارم پرسیدم

                                   چقدر مرا دوست داری؟

                                  لبخندی زد و جواب نداد

                              برای بار دوم از او پرسیدم

                             که چقدر مرا دوست داری؟

                         باز هم لبخندی زد وجواب نداد

                   برای بار سوم وآخر از او پرسیدم

                           که چقدر مرا دوست داری؟

                        گفت به اندازه ستارگان آسمان

        ولی افسوس آن شب ستاره ای در آسمان نبود.

 

 

+ نوشته شده در  شنبه شانزدهم تیر 1386ساعت 1:11  توسط "احمد و نفس"  | 

 

 سلام دوستان عزیز

روز زن رو به همه بانوان ایران زمین تبریک میگم. 

 

       من قطره ناچیزم ودریا زهرا(س)

     امید من است در دو دنیا زهرا(س)

        گیرند اگر نوار قلبم روزی

     گوید ضربان قلب من یا زهرا(س).

        

+ نوشته شده در  پنجشنبه چهاردهم تیر 1386ساعت 1:36  توسط "احمد و نفس"  | 

 

                     برای گفتن من شعر هم به گل مانده

                   نمانده عمری و صدها سخن به دل مانده

                        صدا که مرهم فریاد بود زخم مرا

                      به پیش غم عظیم دلم خجل مانده

                  از دست عزیزان چه بگویم گله ای نیست

                گر هم گله ای هست دگر حوصله ای نیست

                   سرگرم به خود زخم زدن در همه عمرم

               هر لحظه جز این دست مرا مشغله ای نیست

                      دیریست که از خانه خرابان جهانم

                  بر سقف فرو ریخته ام چلچله ای نیست

                        در حسرت دیدار تو آواره ترینم

                 هر چند که تا منزل تو فاصله ای نیست.

 

+ نوشته شده در  دوشنبه یازدهم تیر 1386ساعت 0:24  توسط "احمد و نفس"  | 

                           

                            روزهایی که بی تو می گذرد

              گر چه با یاد توست ثانیه هاش

                 آرزو باز می کشد فریاد

             در کنار تو می گذشت ای کاش.

 

    

+ نوشته شده در  پنجشنبه هفتم تیر 1386ساعت 23:51  توسط "احمد و نفس"  | 

 

 

        خیره شدن به خورشید را از کجا آموختی اینچنین

تو را که تردید مجال تصمیمت نمی دهد و سر انجام تسلیم

   و دل کندن از آنان که دوستشان می داشتی چون ما

                         و تو در شب

       و زین سبب است که ماه را دوست می داری

                 چون که با دو دست سوخته

             تورا یارای گرفتن خورشید نیست.

                                             " نثری از ماشاالله  "        

+ نوشته شده در  پنجشنبه هفتم تیر 1386ساعت 23:39  توسط "احمد و نفس"  |